De wonderlijke winterreis naar Fins Lapland

Zondag 18-1-2026

Dit is zo’n reis die al een tijdje in onze gedachten rondwaart om ooit eens te gaan ervaren. Winterwonderland in Fins Lapland.

We zijn tijdens onze camperreis naar de Noordkaap ook door dit gebied gereden. Het deed door het ontbreken van sneeuw toen wat desolaat en zelfs wat deprimerend aan. Maar wat laten de plaatjes in de winter dan toch wat anders zien, het hele gebied lijkt in één keer een magische wereld te worden. En dan al die aanlokkelijke activiteiten van husky’s tot sneeuwscooters en van langlaufen tot sneeuwschoenwandelen op jacht naar het noorderlicht. Tja, als deze 2 actievelingen dan de kans krijgen om mooie natuur met outdooractiviteiten te combineren gaat ons enthousiasme vanzelf op standje hoog.

We hebben vanochtend een vroege vlucht van 5:00u vertrek naar Kittilä (FIN) met Transavia te pakken. De totale reis hebben we geboekt via Voigt Travel. Na het lezen van vele goede recensies gaan we het beleven. De informatievoorziening en voorbereiding van deze reisspecialist in wintervakanties is in ieder geval zeer goed te noemen. Niets lijkt aan het toeval overgelaten te worden.

In de lucht is het mooi om de botnische golf aan onze rechterkant te zien en we vliegen over een mega uitgestrekt landschap met sneeuw en bomen. In 2023 reden we dit hele stuk naar het noorden met onze eerste camper. Nu vliegen we super comfortabel in 2,5 uur even naar Fins Lapland. Finland heeft een 1 uur (+) tijdverschil met Nederland. We zijn iets later opgestegen dan gepland en zo rond 9:30u Finse tijd landen we in een volledig met sneeuw bedekt Kittilä.

Eenmaal de koffers ook weer in bezit staat onze Finse reisgids van Voigt Travel buiten te wachten om al haar toeristenschaapjes te verzamelen. De combinatie van een Finse Pippi met een hoog gehalte ADHD beschrijft deze leuke jongedame, Christine blijkt later, vrij compleet als je het mij vraagt. De whoop whoops na een paar zinnen en haar grote enthousiasme maken dat je er zelfs niet eens anders over zou durven denken. 

Deze rit is direct al ontzettend indrukwekkend als we de besneeuwde bomen en de prachtige roze, bijna turquoise blauwe lucht als welkomstcadeau krijgen. Christine vertelt dat de zon zich de afgelopen dagen niet heeft laten zien en dat het een goede week geleden nog tegen de -40 graden was hier. Zelfs zij en de buschauffeur zijn onder de indruk van deze magische wereld gehuld in pasteltinten. In één woord WAUW!

We worden in Äkaslompolo opgevangen in restaurant Ravintola Poro en krijgen daar de verdere reisinformatie. Ondertussen eten we wat en proosten we op de aankomst.

Voordat we naar onze blokhut gebracht worden, kunnen we nog wat boodschappen ophalen bij de plaatselijke supermarkt en de sneeuwlaarzen vast meenemen bij Destination Lapland. Dit is de plaatselijke organisatie die alles regelt aan activiteiten en materialen. De thermopakken en sneeuwschoenen kunnen we morgen ophalen, want we hebben nu al genoeg te versjouwen.

We komen rond 16:30u bij onze hut aan en dan is het ook al aardig donker. Verder blijft het overdag verrassend licht eigenlijk. De reflectie van de sneeuw doet daar blijkbaar ook iets in. We hadden rekening gehouden met maar een paar uur licht per dag en dat valt dus reuze mee.

Het was een lange dag vandaag en na het opruimen van de spullen en wat eten maken, vallen de luiken dan ook vrij snel dicht naar dromenland. Morgen weer een dag, maar nu vroeg onder de wol en nagenieten van de eerste indrukken.

Maandag 19-1-2026

Vandaag staat een tripje langlaufen op het programma en hiervoor worden we om 8:30u alweer opgehaald. Ik weet niet hoe lang we geslapen hebben, maar voor mij was dit zeker een megarecord. Deze activiteit was dan wel weer enigszins vroeg, maar goed beetje ochtendgymnastiek kan nooit kwaad. Thuis stappen we ook vroeg in de hardloopschoenen, hier dus op de langlaufski’s.

Ik denk dat je het echt wel een nationale Finse bezigheid kan noemen. Als wij een rondje gaan wandelen gaan die Finnen in de winter een rondje langlaufen. Gids Alan, oorspronkelijk van Amerikaanse komaf, loodst ons door de eerste techniektips en we zijn vertrokken.

De langlaufloipes lopen hier door het hele gebied heen, je kunt je lol op wat dat betreft. We zijn er een paar uurtjes zoet mee en leuk om dit weer eens te doen, zeker in zo’n mooi gebied. Alan brengt ons terug naar de blokhut met de  thermopakken en de sneeuwschoenen in ons bezit en neemt ons dan weer mee terug naar het centrum van het stadje. Dat scheelt ons weer een wandeling aangezien we er zo’n 2,5 km vandaan zitten. Heerlijk voor de rust en natuurlijke beleving, maar zonder auto wel even een extra sportief gegeven voor de boodschappen e.d.

Die boodschappen doen we dan vandaag lekker uitgebreid, zodat we vanmiddag gezellig kunnen cocoonen in onze hut. We hebben bij het ophalen van de kleding en materialen ook een sleetje kunnen scoren, waar we de tassen of andere zwaardere spullen op kwijt kunnen. Boodschappen doen op z’n Laplands, toch weer een leuke, nieuwe ervaring. Het valt ons alles mee als we de 2,5km teruglopen met de boodschappen op de slee in onze kielzog. Dat ding glijdt als vanzelf en het is ook geen straf om te wandelen in deze mooie omgeving.

De openhaard gaat aan, na een aantal verwoede pogingen lukt het dan ook echt. De eerste fika met heerlijk Fins lekkers is eindelijk een feit en niet veel later gaan er Paulaner Weissbiertjes en een paar voeten op tafel.

Na een heerlijke dinner@home besluiten we nog even naar buiten te gaan. Gisteren was er blijkbaar noorderlicht te zien, alleen lagen wij ver weggezakt in dromenland. We lopen richting het bevroren meer waar we zo min mogelijk lichtvervuiling hebben en zien onderweg in de lucht al een soort slierten hangen die nu nog op mistflarden lijken.

Eenmaal bij het meer aangekomen zien we nog wat mensen die komen aurora-spotten. Met de telefoon lukt het nog aardig om wat plaatjes te maken. Het is nog niet super actief, we hebben het dan toch maar gezien.

Gaandeweg verdwijnt het echt en lopen we weer terug naar onze warme blokhut. Toch lekker om zo nog even een echte frisse neus te halen en ook nog wat flarden noorderlicht gezien te hebben. Ons hutje in het donker geeft ook een bijzondere sfeer, alsof je in een sprookje terecht bent gekomen. 

Dinsdag 20-1-2026

We hebben de hele dag voor ons zelf. Vanavond staat er een noorderlichtjacht op het programma met de sneeuwschoenen ondergebonden. Benieuwd of de omstandigheden nu idealer zijn en we nog meer kunnen zien dan gisteren. Blijft een natuurverschijnsel, maar zou toch een leuk verjaardagscadeau zijn voor Martin als we die mazzel hebben. En sowieso al bijzonder om je verjaardag een keer boven de poolcirkel te vieren natuurlijk!

We besteden de ochtend aan een relaxed ontbijtje en een eekhoorntje geniet daar ook lekker van mee.

Begin middag wandelen we rondom het meer met dezelfde naam als het plaatsje Äkäslompolo. Het is een wonderschone witte wereld hier, heel wat anders dan onze Hollandse winters tegenwoordig.

In de paar shops vol met Lapse souvenirs speuren we nog naar een mooi persoonlijk cadeau voor de jarige job. We worden nog niet erg enthousiast van die über toeristische meuk. Wel scoren we een mooie huskyknuffel, als uitbreiding voor onze camperfamilie. Die kan ook mee in de volgende campertrip 😁

We worden vanavond rond 17:30u weer opgehaald en rijden richting Äkäsmylly voor een sneeuwschoenwandeling. Dat we hier weg van de bewoonde wereld gaan is goed te merken, het wordt pikdonker op de weg. Na een klein half uurtje starten we dan met een groep van 15 mensen totaal. Het is dat we de eerste keer Lapland even comfortabel willen ondergaan voor wat betreft de mogelijkheden en activiteiten. Maar we zien al vrij snel de opties voor een volgende wintervakantie, die gaan we hier dan echt wel zelf regelen. 

Dit gebied moet het economisch ook echt van deze periode hebben. Alles en iedereen is er op ingericht de toeristenstroom te bedienen. En de populariteit voor deze reizen is nog altijd stijgende, ook Äkäslompolo is groeiende horen we van gidsen. En dan zou dit nog 1 van de rustigere plekken zijn. Dus tja, we doen er voor een keer maar braaf aan mee. Met de ervaringen die we nu opdoen, ook qua kleding en materialen kunnen we dan later weer zelf aan de slag. Los van alles en iedereen je eigen weg zoeken en ontdekken past nou eenmaal beter bij ons.

De wandeling in het donker door zo'n besneeuwd bos is ook iets bijzonders. Een hoofdlamp is handig om te zien waar je loopt. Deze af en toe uitdoen om naar de hemel te staren voor het noorderlicht is dan wel nodig. Er is veel aurora activiteit in de lucht, maar de bewolking is te hardnekkig helaas. We krijgen alleen wat flarden mee. Goed dat we gisterenavond nog even gespot hebben, het zicht was toen beter. Zo zie je maar weer, het is ook geluk hebben met dergelijke natuurverschijnselen. 

Onderweg stoppen we even bij een hut waar vuur gemaakt wordt voor warmte en het opwarmen van een flinke ketel met een soort warme bessensap. Wat kaneelrolletjes erbij als versnapering en het feest is compleet. 

Op de terugweg nog wat mooie plaatjes vlakbij de waterstroom van de watermolen, zoals de naam van de wandeling al aangeeft. Als we allemaal even stil staan en geen geluid maken voor een minuut is de serene stilte ook ongelooflijk mooi. De gids Thymo is er zelf nog altijd van onder de indruk, deze stilte hoor je nergens anders geeft hij aan. De dikke laag sneeuw zorgt voor een bijzondere geluiddemping. Daarbij zijn alle vogels vertrokken naar het zuiden en andere dieren zijn in winterslaap. Dus wij mensen zijn hier nu de enigen die geluid produceren. Het was een leuke ervaring dat sneeuwschoenwandelen en zeker goed te doen om op eigen initiatief te ondernemen.

Woensdag 21-1-2026

De dag start met drukdoende eekhoorns die enthousiast op het ontbijtje afkomen, dat Martin buiten heeft neergelegd. Wat zijn dat mooie, slimme en ook snelle dieren. Ze lijken te wennen aan de bewoners in deze hut en komen af en toe nieuwsgierig in een boom voor het raam zitten. Als ze me even de tijd geven kan ik er ook prachtige plaatjes van maken. Wat een genot om zo de dag te mogen starten. 

Vandaag geen geplande activiteit, de vrije invulling is ook wel even lekker. Het blijft bewolkt hier in Äksälompolo, maar verder is het -8 en geen wind. Haast zomers te noemen voor de Finnen in deze tijd van het jaar. Wat we wel voorbij zien komen zijn prachtige plaatjes van het noorderlicht in Nederland! Hoe bizar is dat! Zitten we hier op de place to be (denken we), krijgen we thuis de lichtshow gewoon aangeboden. Nou ja, in ieder geval gaaf idee dat we zo ver zuidwaarts ook van dit schouwspel kunnen genieten. We hopen hier in het hoge noorden ook nog op een heldere avond in de loop van de week. 

We gaan nog even aan de wandel en scoren een mooi cadeautje voor Martin, een heuse Fjällräven wintermuts. Ook besluiten we, hoe lekker commercieel het ook is, 2 kuksa's mee te nemen. Hieronder wat info van internet over deze traditionele mokken.

Een Kuksa is een prachtige uit hout gesneden beker die een speciale plek heeft in de harten van de Finse bevolking. Het ontstaan van de Kuksa gaat ver terug in de tijd en is volgens oude legendes een heilig item voor iedereen die in het bos of in de natuur verblijft. De Kuksa is een traditionele houten beker die oorspronkelijk werd gemaakt door de inheemse bevolking van Lapland, de Sámi.

Echte outdoor hikers, avonturiers en reizigers nemen al van oudsher deze persoonlijke houten cups mee tijdens hun verblijf in de natuur. Deze traditionele bekers zijn nog steeds erg populair en zul je overal tegenkomen wanneer je door het noorden reist. 

Nou, die konden we natuurlijk niet laten liggen hè.

Door de bewolking lijkt het ook vroeger donker te worden op de een of andere manier. Vanmiddag maar eens lekker de sauna warm stoken en fikkie steken in de openhaard. En hoe tof is dat...in je eigen blokhut warmte maken en buiten afkoelen bij je eigen voordeur! Heeeeeerlijk! Paar dagen geleden nog niet kunnen denken dat we in ons blote velletje buiten zouden staan hier🤭. Maar ja, in Scandinavië is dit de gewoonste zaak van de wereld. Ik begrijp het wel hoor extreme kou vraagt extreme warmte als tegenhanger. En het is nog goed voor je gezondheid ook.

Donderdag 22-1-2026

En daar is ie dan toch echt, we gaan een bezoekje brengen aan een rendierenfarm gerund door een van oorsprong sami familie. Rendieren knuffelen... joepie ik kan niet wachten! Dit zijn van die dingen die je maar gewoon moet laten gebeuren geloof ik 🙄

We worden weer bij onze vaste pick-up spot in het bos opgehaald (zie boven). Het is een klein uurtje rijden naar de boerderij.

De mensen daar zijn super aardig en ontvangen ons hartelijk. Voor hen zijn dit natuurlijk ook extra inkomsten in de wintermaanden. Het gezin runt hier al jaren hun eigen rendieren boerderij.

Alleen in de wintermaanden komen de rendieren terug naar huis, zoals ze dat zeggen. Tegen de lente gaat de kudde de bossen weer in en blijft daar ook. Ze kunnen dan zelf weer voor voldoende voeding zorgen. Elk rendier dat je tegen zult komen heeft een eigenaar zo vertelt de dame des huizes. Dit is voor de locals te zien aan de markeringen op de oren. De 2 strepen  op schouders geven aan dat een veearts ze gecheckt en gevaccineerd heeft. 

Wij hebben tijdens onze reizen in het noorden al verschillende rendieren mogen ontmoeten gewoon langs of op de weg. We werden er altijd op attent gemaakt dat er meer rendieren leven hier in het noorden dan mensen. Oppassen dus op de wegen en vooral respect voor de dieren. Toeteren of haast hebben heeft geen zin en is gewoonweg onbeleefd.

De dieren die hier tussen de hekken staan hebben meer zorg nodig en die houden ze dan dichterbij huis. Verder zijn ze vrij om te gaan waar ze willen.

We gaan een heuse rit in een rendierenslee ervaren. Leuk om nu toeristen mee bezig te houden, maar vroeger gebruikten de sami dit natuurlijk als middel om lading te verplaatsen. We mogen plaats nemen in de slee, armen en benen binnenboord houden wordt gezegd. Achter ons staat een jong rendier te trappelen van ongeduld en bruist zo nu en dan soms wat enthousiast over mijn rechterschouder. 

Als het startsein wordt gegeven gaan die rendieren echt los! Die geven 'm van jetje zeg, sjonge! De wildebras achter mij komt steeds met z'n kop zo wat naast me lopen en dat levert echt een hilarische situatie op. We sjezen keihard door de bossen en dan zo'n rendier naast je met z'n tong naar buiten en steeds harder hijgend. Ik wil 'm het liefst een sminty aanbieden, maar da's een beetje tricky met deze snelheid.

Op de foto's is het net of we allebei de slappe lach hebben...ik kwam in ieder geval niet meer bij 😂

Ook het uitzicht is breathtaking...ik heb nog nooit zo lang naar de reet van een rendier zitten kijken 🫣

Het is een kort rondje en gelukkig maar, want voor mij hoeven die dieren niet zo hard te werken om ons te vermaken. Maar ergens lijken ze het ook wel leuk te vinden, zeker als er daarna weer een berg korstmos op de grond gelegd wordt voor ze.

Tussen de bedrijven door genieten we bij een kampvuur van warme bessensap en wat worstjes met heerlijk kaneelbrood.

Alle banken zijn bedekt met rendierhuiden, wat zeker goed isoleert. Ik kan me zo voorstellen dat werkelijk niets van deze dieren ongebruikt verdwijnt. Zelfs geweien worden gebruikt voor meubels, kapstokken, handvatten etc.

Hierna lopen we nog even naar de kudde op het open veld. We kunnen de dieren voeren, maar ze zitten daar niet allemaal op te wachten zo te zien. Het grootste deel van de kudde graast lekker door op afstand, ik geef ze groot gelijk. Zelf zitten we nou eenmaal ook niet altijd op mensen te wachten. 

Al met al zeker een leuke ervaring als je nog nooit rendieren hebt gezien. Wij houden het liever bij onze ontmoetingen met deze dieren in to the wild. De hond des huizes eist ook zijn knuffelmomentjes op nadat iedereen met de rendieren bezig is geweest. Nu ben ik aan de beurt lijkt ie te denken. Nou kom maar hoor, ik heb knuffels zat voor lieve wezens 😁.

Vrijdag 23-1-2026

We worden pas tegen 11:30u opgehaald voor de sneeuwscootertrip. Nog genoeg tijd om een korte wandeling te maken in "onze achtertuin". Het is weer een stuk helderder en dat betekent gelijk mooie tinten in de lucht, wat een schilderijen zeg!

Hoe vaak we het ook zien, we krijgen er geen genoeg van. Het lijkt bijna verslavend te zijn al dit moois. Je waant je telkens weer in een sprookjeswereld. 

Op tijd trekken we onze overpakken aan en zorgen dat we goed voorbereid zijn voor de tocht met de sneeuwscooter. Het wordt weer -20°C vandaag, dat gaat al richting serieuze koude temperaturen. 

Onze gids is er weer bijtijds en we gaan met 4 sneeuwscooters inclusief die van de gids Aunti op pad. Leuk klein clubje, we zien ze weleens met grotere groepen voorbijkomen. We ontmoeten steeds hetzelfde stelletje Anouk en Lucas uit Nederland.  Blijkbaar hebben zij exact hetzelfde activiteitenpakket geboekt. Dus het wordt nu wel grappig elkaar steeds te ontmoeten als we telkens afscheid nemen en elkaar verder een goede vakantie wensen.

We krijgen wat uitleg en zullen onderweg wisselen van bestuurder voor wie dat wil. Aunti laat ons rustig inrijden en wennen, het is verder niet ingewikkeld, gas geven en remmen. De sneeuwscooter volgt in principe gewoon het spoor en soms helpt het om een beetje mee te hangen in de bochten. Het is fantastisch weer, mooi helder en we genieten van de omgeving. Er zijn genoeg stops om plaatjes te schieten en even te wisselen van plek.

Gaandeweg de middag merk je wel dat achterop zitten kouder is. De bestuurder heeft handvatverwarming en dat scheelt enorm. Verder zit je dichtbij de motor en dat straalt natuurlijk ook warmte af. Aunti stopt na 30km bij een traditionele kota, een Finse houten hut in het bos. Hierin kun je schuilen, vuur en wat eten of te drinken op de roosters maken. Aunti heeft soep, brood, bessensap en koffie mee. Iedereen kijkt uit naar de  warmte en we verzamelen ons rondom het gezellig dansende vuur in het midden van de kota.

De sfeer is supergezellig in zo'n kota, we zijn dus met nog een Nederlands en een Zwitsers stel. Wat verhalen uitwisselen over ieders afkomst en ervaringen is leuk. De soep smaakt geweldig lekker en ook de warme bessensap komt op. Nadat wijzelf, onze spullen en de viziers van onze helmen ontdooit zijn, gaan we weer op pad. Nog even een arctic toiletexperience en we starten de sneeuwscooter weer.

De zon zakt al aardig weg en we maken nog wat laatste plaatjes voor het echt donker wordt....om stil van te worden.

Een uurtje later glijden we Äkäslompolo weer binnen. Wat was dit een toffe ervaring zeg! Echt een aanrader om te doen als je de kans krijgt. Wij gaan thuis een hapje eten maken en de sauna gaat aan zodat we even lekker kunnen doorwarmen. De vooruitzichten zijn goed voor noorderlicht vertelt onze app, dus we gaan nog even een poging wagen. De hemel is helder, de sterren fonkelen, maar helaas aurora laat zich nog niet zien. Dus ook met a clear sky heb je nog geen garanties hier. Maar wel bijzonder mooie avond hoor. De maan mag er ook zijn.

Morgenavond misschien dan nog als kers op de taart. We blijven hopen 🤞🏻

Zaterdag 24-1-2026

De laatste activititeit van deze week voordat we morgen weer naar Nederland vliegen, de huskysafari. Na een wat minder goede nachtrust staan we al weer vroeg in de dikke pakken. Om 8:30u is het pick-up time voor ons. De plek waar we deze oh zo befaamde trip m gaan maken ligt ongeveer 20 min. rijden ten zuid-westen van Äkäslompolo. Het is dit keer een flinke groep, zo'n 25 mensen die uiteindelijk allemaal bij de huskyhouderij aankomen. We krijgen uitleg hoe de slee te bedienen en mogen per tweetal gaan rijden. Ik start eerst als bestuurder, Martin gaat lekker onder een kleedje in de slee. Nou ja....lekker...het is inmiddels -25°C en onderweg tijdrns de rit tikken we -30°C aan horen we later van 1 van de begeleiders.

Natuurlijk even spannend hoe dit werkt, maar het valt reuze mee. De honden, wij hebben er 5 voorgespannen, lopen in een spoor waar ze eigenlijk niet uitkunnen. De begeleiding rijdt op de sneeuwscooter door het gebied heen om assistentie of aanwijzingen te geven waar nodig. 

Door de grote groep kunnen we eigenlijk niet echt vaart maken en sta je continu bij te remmen. Met afgesproken tekens geeft degene die voor je rijdt aan of er snelheig geminderd, gestopt of weer  gestart gaat worden. Dezelfde tekens die we ook bij de sneeuwscootertrip gebruikten.

De honden kunnen naar mijn idee daardoor niet ten volste los, wat ze eigenlijk wel het liefste doen. Ze rennen met gemak 60km achter elkaar horen we. Onze rit is ongeveer 18 km. Dat lijkt kort, maar echt jongens wat is het op een gegeven moment koud! Zelfs de handwarmers die we hebben gekregen kunnen niet tegen de kou op. Als het sein stoppen en wisselen wordt gegeven ben ik blij dat ik even andere bewegingen kan maken. In de slee zittend is het ook een uitdaging om vooral je tenen en vingers te blijven voelen. 

Ik wil natuurlijk nog foto's en video's maken tijdens de rit. Dat lukt me een paar keer, maar ik weet niet hoe snel ik mijn handen (met liners aan nog wel) in mijn handschoenen moet proppen. Daar duurt het dan vervolgens ook weer even voordat het zaakje enigszins minder bevroren aanvoelt. De omgeving is echt fantastisch, het is alleen echt lastig daar ontspannen van te genieten tijdens deze vrieskoude rit. Dus dit is Lapland in de winter...en het kan nog veel kouder.

Na de rit, die toch zo'n 2 uur geduurd heeft kunnen we opwarmen in een grote kota. Hier brandt het vuur al en is er warms te drinken met wat versnaperingen. Iedereen duikt om het vuur heen om allereerst de kou uit de vingers en de tenen te halen. Daarna komt gaandeweg de innerlijke mens aan de beurt en wordt er dankbaar gebruik gemaakt van de warme bessensap, koffie en worstjes die in het vuur geroosterd kunnen worden.

Het huskysleeën zelf is superleuk om te doen. Ik denk alleen wel dat een kleinere groep en een wat intiemere sfeer meer recht had gedaan aan de ervaring én de dieren. Deze houderij heeft gewoon 120 husky's en dit gaat de hele winter zo door. 's Zomers rusten de honden uit horen we, ze hebben niet eens zin om te gaan rennen als het boven de 10°C komt. Pas in de winter komen ze tot leven en kunnen ze niet wachten om te gaan blijkbaar. Wat hebben deze dieren een conditie zeg! Maar eerlijk, door de te grote groep heeft het voor ons niet echt de verwachting waar gemaakt die we ervan hadden. Ook al is het koud, als je de honden echt hun gang kan laten gaan dan voelt dat een stuk beter. Ga jij voor je lol een slee lopen trekken die steeds afgeremd wordt?

Na ons wordt een volgende grote groep toeristen uitgeladen en wij kunnen weer naar de bus. Zo gaat dat dan, soort doorlopend aanbod. We zijn in ieder geval weer een ervaring rijker en blij in een warme bus weer richting onze hut te gaan.

Eerste even een ommeletje erin, zodat we weer wat innerlijke brandstof hebben. Daarna moeten we nog even een wandeling naar het dorp maken om onze pakken en winterlaarzen in te leveren. Dit gaat dan weer per slee, maar nu zijn wij degenen die om en om voor lopen. Verder koste dat geen energie hoor, maar toch geinig om zo naar de winkel te gaan zeg maar.

Onderweg  nog mooie plaatjes als de zon langszaam wegzakt. Wat blijft dit toch mooi, gewoon om verliefd op te worden deze wereld 😍

"Vanavond heeeeel misschien nog noorderlichtfoto's als het ons lukt om buiten te komen 🥶"

Bovenstaande schreef ik voordat we een poging gingen wagen. En of het gelukt is? Kijk zelf maar...ik kon even niet kiezen..

Believe in the magic and the magic will happen is een opmerking die we regelmatig terug horen van de gidsen hier. Nou in dit geval was het dus echt zo!

Wat was het een mooie afsluiting van deze bijzondere week. Echt zoveel om op terug te kijken. Dankbaar voor deze geweldige ervaring 🙏.

Zondag 25-1-2026

Vandaag de dag van de terugreis en voor het eerst sneeuwt het hier. We stappen tevreden en voldaan van alle mooie indrukken weer in de groene vlieger van Transavia.

Voor het opstijgen wordt het toestel nog ontdaan van sneeuw en ijs. Hebben we dat ook weer eens gezien. Zal hier business as usual zijn dat de-icen zoals het genoemd wordt. Heerlijk al die populaire termen 😄.

Ons Laplandavontuur op video meebeleven? Check 👉hier

Wij zijn vol van alle herinneringen en gaan daar nog lang van nagenieten. Bedankt voor alle leuke reacties op deze blog en tot de volgende reis!

Lieve groeten Dyanne  & Martin