Take a hike to Madeira

Zaterdag 4-4-2026

Deze keer vroeg vertrek om 3:00u uit Wissenkerke voor een trip naar Madeira. Een bestemming waar we al veel positieve ervaringen over gehoord hebben. Als grote liefhebbers van natuurpracht, mooie hikes en een gezellige sfeer met lekker eten en drinken moesten we hier natuurlijk dus een keer heen.

Het leuke van zo'n reis is dat ik me ook wat meer verdiep in het eiland. Madeira behoort tot de eilandengroep Macaronesië, waar ook de Azoren, de Canarische Eilanden en de kaapverdische Eilanden onderdeel van zijn. Allen vulkanische eilanden waarvan Madeira een toch wel subtropisch klimaat heeft, waardoor het eigenlijk het hele jaar door goed vertoeven is. Alle plaatjes die voorbij komen op de FB-communities liegen er niet om. We gaan ons dus eens laten verrassen in het zuiden als doorwinterde Scandinaviëgangers.

Boven: nog even Starbucks-cafeïne scoren voordat we gaan boarden....gaaaaap.

De vlucht neemt zo'n 4 uur in beslag, lang genoeg in een 737 waarbij we merken dat we te weinig zitvlees hebben voor dit toestel. Maar als Madeira dan in zicht komt voelen we dat al niet meer. 

Na de landing staan we zo buiten en is het even wachten op de shuttlebus van Surprice car rental. Beetje surprise was het ook wel....de eerste shuttlebus zat vol, de 2e kwam 45 min later ipv over de beloofde 10 min en eenmaal op locatie vroeg ik me af of we nog wel een fatsoenlijke auto mee zouden krijgen. Nou, dat viel mee het werd een Opel Corsa. Wel alles goed gecheckt en vastgelegd gezien de al aanwezige lakschade op de auto. Verder maar loslaten en gaan op goed vertrouwen.

We konden op weg naar ons verblijf Casa Jolie in Ponta Do Sol. Dit van origine kleine vissersplaatsje ligt zo'n 45 min. rijden vanaf het vliegveld richting het westen aan de zuidkust van het eiland.

Ik kon gelijk cold turkey mee in de rijstijl op Madeira, klimmen, dalen, leuke bochten en natuurlijk tunnels. Invoegen kun je, zoals we al hadden gehoord, het beste vanuit stilstand doen. De infra van lange invoegstroken zoals in ons landje, past hier gewoon niet. Dus vooral tranquilo, totdat de weg vrij is voor je....ff wennen.

Casa Jolie ligt tegen de bergwand bovenin Ponta Do Sol en dat betekent toch een flink klimmetje en dito afdaling. Maar ach, de Corsa doet het werk en na een paar dagen zullen we er wel aan gewend zijn.

Eenmaal daar klopt alles met de info die we van de host Fabio Gaspar hebben doorgekregen. De villa kan met gemak 5 personen huisvesten, dus eigenlijk beetje bovenmaats voor ons. Maar alles lijkt zo wat nieuw en het is er schoon met een grote keuken, living en uitzicht op de Atlantische oceaan. Welkomstpakket met lokaal brood, cocoskoekjes en nog meer staat klaar op tafel. 

Boven: Naast wat kooikarpers mag de prachtige paradijsvogelbloem niet ontbreken in de tuin natuurlijk. 

Nadat we gesettled zijn, laten we de Corsa nog even naar beneden rollen. Daar zit een minimarkt, zodat we wat lekkernijen in kunnen slaan. We spotten Erdinger en die halve liters gaan natuurlijk gelijk mee voor onze landingsproost.

De gastvrijheid werd ook meteen duidelijk. Een dame die we aan de kassa voor lieten gaan, omdat wij een kar vol hadden stond ons op de parkeerplaats nog op te wachten blijkbaar. Ze gaf ons een hele lading bananen mee die ze in grote doos in haar achterbak had staan. Blijkbaar had ze een oom met een plantage ofzo, dus ze had er meer dan zat zei ze. Welcome to Madeira. Nou, dat begint toch erg goed die eerste dag hier! Met de nodige voorraad aan lekkers weer bergje op en nu konden we eindelijk even bijkomen van de reis.

De zonsondergang vanaf ons balkon op het zuiden geeft mooie kleuren in de lucht. We genieten er nog even van en duiken dan onder de wol. Een nachtje goed slapen....ja daar hebben we nu wel even behoefte aan.

Zondag 5-4-2026

We starten de dag rustig op. Het is eerste paasdag, maar eigenlijk zijn we daar niet echt mee bezig. Op het eiland gaat ook alles gewoon door. We nemen tegen de middag eerst een kijkje aan het kiezelstrand van Ponta Do Sol. In de tunnel kunnen we de auto meteen kwijt en zo lopen we direct even de aangelegde pier op met heuse boogbrug waar de golven onderdoor klotsen.

De sfeer hier is kalm en onze eerste Madeira aanblik hebben we in ieder geval te pakken zo dichtbij onze casa.

Daarna leefde het idee om even naar de jachthaven in Funchal te rijden. Tja, leuk idee maar waar zet je de auto weg in die drukte? Het is natuurlijk zondag en er zijn gewoon veel toeristen op de been. Misschien komt het er later van, maar de drukte zijn we nu snel beu. De route naar Pico de Areiro gaat erin. Laten we die alom geprezen hoge bergpiek maar eens gaan bekijken vandaag. Het weer is goed, dus we wagen het erop.

De Corsa mag lekker werken met de bochtige route die naar de parkeerplaats leidt. We zetten de auto op de eerste P-spot weg die we tegenkomen en gaan via een tussendooroute naar de start van de hike. Het hoogste punt staat op 1810m waar een defensie radarstation de grote blikvanger is.

We weten dat de traverse naar Pico Ruivo gesloten is. Er worden nog altijd herstelwerkzaamheden uitgevoerd die eerder zijn vooroorzaakt door bosbranden. Wel zou deze hike binnenkort weer open gaan, maar wij waren er dus iets te vroeg om deze tour te kunnen doen.

We kunnen tot aan de Stairway to Heaven zoals dat deel van de hike veel genoemd wordt. Door de vele mooie plaatjes die we op internet en socials voorbij zien komen is dit wel een must see. De zon schijnt, weinig wind en de nodige traptreden worden genomen...warm dus. We lopen het grootste deel samen en Martin laat het allerlaatste stukje aan mij over. Niet veel later sta ik plots voor het hek waar het pad duidelijk dicht is. Oh, huh waar zit die trap naar de hemel dan? Ik draai me om en zie dan dat ik net van de Stairway af ben gelopen.

Oh, zo werkt dat dus, even terugkijken naar waar ik vandaan kom. Ik maak de gebruikelijke plaatjes van deze plek. Het is zeker een mooi stuk en met de wolken onder je toch een beetje op het dak van de wereld gevoel. Maar heel eerlijk wordt er wel een grotere hype van gemaakt dan het in werkelijkheid is wat mij betreft. Dus been there, done that. Op de terugweg nog mooie plaatjes geschoten, want goed uitzicht heb je zeker met dit weer.

Bij het radarstation moet Pippi natuurlijk nog even op die rots met dat hoogste punt zitten. Martin staat er al niet meer van te kijken dat ik ergens opklim voor de foto.

In Ponta eten we een hapje op de pier, waar ik mijn eerste Mojito sinds tijden weer eens bestel. Oh njammie, wat is dat lekker zeg hier aan de Atlantic met een relaxt zomermuziekje op de achtergrond en dan die Mojito voor je neus. Ik zeg proost op het goede leven!

Maandag 6-4-2026

Vandaag staat de PR15 op het menu, hier hebben we tickets voor gekocht via de site van Simplifica. Nu blijkt dat er 2 hikes als PR15 aangeduid worden en eentje gaat van boven naar beneden vanaf Curral Falso naar het plaatsje Ribeira da Janela. De hike die ik op het oog had is langs de levada van Ribeira da Janela en die start in Lamaceiros. Daar aangekomen blijkt deze gesloten te zijn, dit was verder niet op de site te vinden, maar google maps gaf het wel aan, tijdelijk gesloten. Een paar andere wandelaars hebben navraag gedaan en een lokale inwoner gaf aan dat je zo'n half uur kan lopen en dan staat er echt een hek waar je niet door kan. Nou hup, gaan dan maar!

Zo besluiten we dat eerste stukje toch even te doen en dat is een hele andere ervaring dan het bergmassief. Je waant je een beetje in een subtropisch regenwoud. Zo ruikt het, door het vele groen en de vochtigheid van het levadawater. Ook het uitzicht zo nu en dan op het dal van Ribeira de Janela zorgt voor mooie plaatjes. Inderdaad staat er na zo'n half uur wandelen een hek, dus we keren weer om. Leuke ervaring hoe kort ook, maar er komen vast nog wel andere levadahikes op ons pad.

De Caldeirão Verde was in eerst instantie onze keuze vandaag gezien de variatie met de tunnels, maar die is helaas ook nog gesloten.

We rijden richting Porto Moniz om daar even een kijkje te nemen. Bij het afdalen zien we al flinke golven op de lavarotsen denderen en dat trekt natuurlijk gelijk. Actie, joepie!

Voordat we helemaal naar de kust gaan, lunchen we eerst even bij een heel klein lokaal tentje, Villa 77 north. Het zit vol nadat wij binnen zijn gestapt en de mensen staan later buiten te wachten op een plekje. Populaire spot die ook door de reviews goede aanloop krijgt.

Het knoflookbrood met opvolgend een flinke hamburger zijn zo verorberd en dan gaan we dat woeste water eens van dichtbij bekijken.

Het blijft wonderlijk hoe de mens een attractie van de natuur weet te maken. Er is een heus natuurzwembad gebouwd waar de lavarotsen onderdeel van uitmaken. Vervolgens een hoop restaurantjes en uitkijkpunten voorzien en voilà, je hebt weer een toeristentrekpleister gecreëerd. Ook hier worden bussen gelost blijkbaar, komen die mensen nou van die grote cruiseschepen die we in Funchal zagen liggen? Geen idee, maar het zijn er veel.

Na de nodige shots, zijn we wat moe van het geslenter en rijden via Fanal Forest weer naar het zuiden.

Boven: De weg wordt hier ook gebruikt door het loslopend vee.

Helaas hadden we niet de mistige, mystieke versie van Fanal Forest te pakken waar zo veel bekendheid aan wordt gegeven. De zon scheen volop, het was super helder en dat maakte denk ik ook dat we Fanal nu verder niet zo heel bijzonder vonden. Misschien hebben we iets over het hoofd gezien, maar in deze mooie weersomstandigheden zijn het toch gewoon kronkelige bomen in een grote, groene heuvelweide met vee. Hoog tijd om naar Ponta Do Sol te rijden, een koud biertje open te trekken in Casa Jolie en nieuwe plannen maken.

Er komt flink wat wind aan deze week, zodoende het plan opgevat om de hike Ponta de Sao Lourenço te doen morgen. Ook voor deze hike moeten we tickets boeken van te voren. Na meerdere keren een poging gewaagd te hebben om een tijdslot te reserveren blijkt uiteindelijk dat het niet lukt omdat het al volgeboekt is.  Serieus? Mwah, hier word ik minder blij van...zelfs tot donderdagmiddag alles op rood. Nu voor vrijdag gereserveerd, maar echt...dit systeem ontneemt de vrije wandelaars onder ons wel de spontaniteit van het beleven van natuurpracht.

Madeira wordt steeds drukker bezocht en sinds januari 2026 moet je voor de bekende wandelingen een tijdslot reserveren. Hiermee hoopt de overheid de bezoekersaantallen te kunnen reguleren en je draagt wat bij aan het onderhoud. Dat laatste is zeker geen probleem wat ons betreft, maar ik ben benieuwd hoe lang dit plan stand houdt. Wij en met ons zovelen, willen gewoon de vrijheid voelen om keuzes in het moment te kunnen maken. Natuurlijk zijn er nog genoeg "ticketvrije" wandelingen, maar je wilt de highlights toch ook niet overslaan. Zeker niet als je voor het eerst naar Madeira gaat. Bovendien vraagt dit eiland ook gezien het klimaat, de nodige ruimte om flexibele keuzes te kunnen maken. Nou ja, let it be...

Dinsdag 7-4-2026

Voor de eerste keer maken we regen mee op het eiland. In de ochtend geeft het een prachtig plaatje van de regenboog die we voor onze ogen zien ontstaan. Hier hou ik van, vrij voor iedereen en het gebeurt recht voor je neus!

Het koelt gelijk wat af en nu merk je ook meteen wat voor verschillen zo'n microklimaat oplevert. We hebben aan de zuidkust nog zon, terwijl we met de rit de bergen in meteen tussen de wolken zitten. 

We zijn op weg naar Ribeiro Frio waar we vandaag een korte wandeling PR11 Vereda dos Balcões gaan maken. Het is weer slingerend naar boven waarbij we bijna medelijden krijgen met de Corsa. Die lijkt soms echt te kreunen tijdens de klimtocht op deze hellingen met z'n toch wat weinige vermogen. Maar...we komen er en dan is het nog lastig een plekje te vinden in de parkeerdrukte langs de weg. De politie staat de boel te regelen en vrij te houden voor de bussen die hier gelost worden. Oh jee, waar zijn we nu weer in terecht gekomen?

We vinden uiteindelijk een plaatsje tussen de palen naast de weg. Alles en iedereen parkeert gewoon waar ruimte is. Helemaal prima en ook volgens goed Portugees gebruik zo te zien. We volgen maar braaf de norm qua gedrag van de ongeschreven regels hier en tot nu toe werkt dat goed. Als iedereen hetzelfde doet...no problem hè!

Het is een makkelijke, korte wandeling die we vooral voor het uitzicht even mee willen pakken. We hebben tickets gereserveerd, maar worden niet gecontroleerd. Het balkon, zoals de naam ook doet vermoeden, geeft een mooi zicht op de hoge pieken in het bergmassief van Madeira. Nu hangt er nog wat bewolking boven, dus helemaal vrij zicht is het niet. Maar toch wat leuke plaatjes geschoten en verder is het aanschouwen van alle selfie-capriolen van andere mensen ook een attractie op zich. De mens blijft een bijzondere leefsoort op deze planeet...en dan het besef dat dit je eigen soort is zeg maar. Ik hoop soms toch echt dat we van verschillende sterren afkomen ofzo. Soms zitten Martin en ik elkaar hoofdschuddend aan te kijken als we de taferelen voor ons zien....🤭

We zijn zo weer terug bij het startpunt van de wandeling en scharrelen nog wat rond bij de beek. We lopen daarna nog naar restaurant Arraial do Ribeiro Frio iets lager gelegen. 

Hier kunnen we de Espetada eens gaan ervaren. Vlees op spies, lekker van de grill. Het smaakt heerlijk met wat salade en frietjes voorzien van een flink portie knoflookkruiden. Goede tip die we meekregen om de Espetada zeker niet over te slaan net als de superbock trouwens. We kunnen ze allebei afvinken. Thx vrienden die weten over wie we het hebben 👍🏼😄.

Na deze smaakvolle lunch rijden we terug. De bergen zijn nog in nevel gehuld, anders had ik graag nog naar de Pico Ruivo gegaan. Maar ja, de natuur bepaalt. Het is wat het is en we rijden vaak toch zo'n uur enkele reis gezien het bergkarakter van deze wegen. 

Woensdag 8-4-2026

Het weer is gaandeweg aan het veranderen en het bergmassief blijft in mist gehuld. Het heeft dan ook geen zin om alsnog een poging te wagen. Mooie kans dus om vandaag de levadawandeling Lombada da Ponta do Sol voor deur eens te maken. Het is een rondtoer met totaal een lengte van zo'n 9 km. Vaak werkt het zo dat de mooiste dingen voor je voeten liggen en niet ver van je vandaan. 

Vanuit het dorp vinden we na een korte, steile klim het pad van de levadahike. Het is een afwisselende tour die grotendeels over de smalle levadamuur loopt. Cadeautje dat deze wandeling praktisch in onze "achtertuin" ligt.

Er zijn stukken langs de levada waar de draadhekken niet staan of gewoon plat liggen. Hier is de neiging tot hoogtevrees wat makkelijker aanwezig als je daar last van hebt. Voor Martin even de nodige focus zo nu en dan, maar het gaat prima.

Onderweg komen we door een tunnel, de hoofdlampjes gaan aan en aan het einde klettert een flinke waterval naar beneden. Leuke afwisseling biedt deze route en laat je daar nou geen reservering voor nodig hebben. Fijn hoor dit!

We leren snel hier, vooral gewoon doen waar de meute niet heen gaat. Dan vind je rustige, mooie plekken met heel wat minder massa aan wandelaars en cruiseschip-bustoeristen.

We moeten op het einde even de rivierbedding over. Dat vraagt wat oefening in coördinatie en evenwicht met die ongelijke grote stenen. Verder goed te doen en zo kunnen we de route terug vervolgen.

Uiteindelijk volgen we het brede pad naast de rivier, maar ergens hadden we een levadaroute terug op moeten pakken blijkt later. Zijn we daar toch aan voorbij gelopen en dat maakt dat we een alternatieve klim de berg op naar Ponta moeten maken om niet helemaal op zeeniveau uit te komen. 

Aan de zoolafdrukken te zien, hebben hier ook andere wandelaars gelopen, dus we zijn niet de enige die hier uit zijn gekomen. Het is een smal pad, waarbij we soms even twijfelen of dit wel naar het dorp boven ons leidt. Maar eind goed al goed, we stappen weer op het asfalt tussen de huizen door en vinden onze weg naar Casa Jolie. Leuke ervaring zo dicht bij huis en nu even een lekker eitje met spek in de pan.

Verder zijn we benieuwd hoe het weer zich gaat ontwikkelen de komende dagen. Er staat behoorlijk wat wind en regen op het programma. Fingers crossed dat het meevalt, maargoed we zullen ons gewoon moeten aanpassen. Vrijdag hopen we de hike PR8 op het schiereiland São Lourenço te kunnen maken. Daar hebben we al tickets voor gereserveerd, dus gaan zien wat het wordt.

Donderdag 9-4-2026

Met aan de noordkust windstoten van 8 tot 9 bft is de zuidkant van het eiland de enige goede plek om te verblijven. Het heeft vannacht flink geregend en de wind is er nog niet klaar mee.

We maken een tourtje naar Funchal met een eerste stop bij uitkijkpunt Cabo Girão. Dit is een glazen platform waardoor je de kust onder je kunt zien. Ook hier weer veel mensen op de been. Moet je dit gezien hebben? Nee, niet persé, maar altijd leuk om plaatjes van dit soort uitzichten te maken. Het is dat we er langs rijden en we maken van de gelegenheid gebruik om onze broodjes op te peuzelen. Uitzichten zijn er genoeg op het eiland en voor deze wordt dan weer entree gevraagd, omdat je over een glazen platform kunt lopen. 

Enneh, de laatste foto hierboven is een uitzicht vanaf de bergweg waar we de auto gezien de drukte neer moesten zetten. Gratis en zeker niet minder mooi 😄.

Câmara de Lobos is het volgende stoppunt. Een plaatsje met een leuke, gemoedelijke sfeer zo lezen we. Eenmaal daar lopen we in de baai langs de pier en door wat kleine straatjes.

Op internet kwam een kunstzinnige foto met de kubusstraat voorbij. Zag er heel kleurrijk en gezellig uit. Die kubussen moesten we er nu even bij denken zo vroeg in het seizoen.

Boven: Straat met kubussen (internetfoto)

Onder: Realtime zonder de gekleurde blokken in de lucht. 

In Funchal lijkt het iets minder druk te zijn dan afgelopen zondag. We zetten de auto in de parkeergarage en doen een klein tourtje waarbij de marina natuurlijk niet mag ontbreken. 

De Santa Maria de Colombo zien we ook nog liggen. Info van internet: Het is een gedetailleerde replica van Christoffel Columbus' vlaggenschip uit 1492. Het schip, gebouwd in 1998 in Câmara de Lobos door Nederlander Rob Wijntje, biedt nu piratentochten en walvis/dolfijnexcursies langs de zuidkust van Madeira. Het is een populaire attractie, bekend om zijn historische uitstraling. 

Nou, dit zal best leuk zijn, maar wij stappen liever op de Staunch in Brouwershaven. Verder ligt er natuurlijk van alles en nog wat aan catamarans en andere vaartuigen om de bezoekers mee te nemen op het water.

De oude stad oogt gemoedelijk met alle smalle straatjes en uitgestalde terrassen. Verder geen plek voor ons die uitnodigt om te gaan zitten, maar wel leuk om even te zien.

We bezoeken Forte São Tiago in Funchal nog even en dan vinden we het welletjes. Na wat proviand opgehaald te hebben weer naar onze casa waar we zelf wat kokkerellen en een flesje wijn op tafel zetten. 

Vrijdag 10-4-2026

De tickets voor de wandeling PR8, Ponta de São Lourenço, Caniçal hadden we zogezegd al in the pocket. De wind is minder heftig en met de regen lijkt het mee te gaan vallen. We hebben kleding voor zo'n beetje alle omstandigheden in de koffer zitten dus dat moet zeker geen probleem gaan zijn. 

Een lekkere relaxte rit over de "snelweg" brengt ons bij de parkeerplaats waar de hike begint. Politie staat daar de boel weer te regelen. We kunnen een aardig eind doorrijden naar voren en vinden een mooi plekje voor de Corsa.

Nu worden de tickets wel gecheckt door 2 man. Het zijn een soort rangers, boswachters maar dan voor de bergen zeg maar. We zijn iets eerder dan onze gereserveerde slottijd, maar dat is geen probleem. We wish you a beautiful day, enjoy the hike is de groet die we meekrijgen. 

Nou, genieten werd het hoor! Hier worden we blij van... de ruwe kliffen met mooie kleurlagen, de zee en de wind die hier vrij spel hebben...geweldig! Het pad is na de regenbuien van de afgelopen dagen wat spekkig en glad. Het lijkt een soort massieve klei te zijn die zich met alle plezier voor de rest van je leven aan je schoenzool hecht. Dit overtreft de zeeuwse klei wel enigszins. Verder is het afwisselend dalen en klimmen, soms over traptreden, soms niet.

De wind komt zo nu en dan met  ongenadige rukken over de scherpe kammen van het schiereiland. Het brengt ons soms even uit evenwicht, maar gevaarlijk wordt het nergens. Martin kan gewoon doorlopen met zijn ontwikkelde spiermassa...🤭 en ik maak me als vedergewichtje wat kleiner en stap zo gestaag door. Stoere ouders nemen hun kinderen mee naar boven en die kleintjes hebben ook wat moeite om te blijven staan, maar ze doen het toch maar die ienieminnies.

De uitzichten zijn op verschillende punten echt supermooi. We hebben geen zonovergoten dag, maar toch genoeg zicht om van dit schiereiland dat zo de oceaan in loopt maximaal te genieten. 

Ver op het laatst is er nog een cafeetje waar je wat kunt eten en rusten. Het lijkt bijna een soort oase in deze omgeving. Je kunt er ook een ribtochtje boeken en via het water teruggebracht worden in de buurt van de parkeerplaats. 

De klim naar het uitzichtpunt op het eind staat als afgesloten aangegeven. Echter gaan de meeste wandelaars de berg op, wij dus ook. Het loont zeker de moeite om ook de uitzichten van het eindpunt nog te zien.

Na een korte stop gaan we weer retour en dat is evenzo mooi. De wolken worden wat dikker en zo nu en dan valt er ook wat meer regen. Door de wind drogen we ook gelijk weer op, dus de elementen werken fantastisch samen vandaag.

In de casa een heerlijk Madeira wijntje om te proosten op deze echt hele leuke daghike. De foto's gaan allemaal in het fotoboek dadelijk dus heel selectief ben ik niet geweest. Gewoon te veel, te mooi 🤩

Zaterdag 11-4-2026

De laatste dag op het eiland gebruiken we voor een relaxte roadtrip. We hebben van het noordoosten nog niet veel gezien en na onze rit richting São Lourenço gisteren, waren we toch nieuwsgierig. Een week is natuurlijk veel te kort om alles te zien, maar we kunnen ons wel een aardig beeld vormen van wat Madeira te bieden heeft. Het is duidelijk een stuk rustiger met toeristen aan de noordzijde en dat zal ongetwijfeld ook met de weersomstandigheden te maken hebben. Het scheelt hier minstens 10 graden met het zuiden en er hangt bewolking tussen de bergen momenteel.

Toch weerhoudt het ons er niet van eens rond te touren hier. We maken wat verschillende korte stops en zien aan de omgeving dat we hier meer van het pure Madeira te zien krijgen. 

De eerste stop is bij Miradouro de Portela waar we met de laaghangende bewolking  nog steeds mooi zicht hebben op het grote stompe bergmassief voor ons.

We slingeren wat verder door over de secundaire wegen en komen dan uit bij een uitkijkpunt in de buurt van Miradouro do Porto da Cruz. Hier komen de opgebouwde golven lekker binnenvallen met de noorderwind van de afgelopen dagen. 

Dan zijn de typische huisjes van Madeira in Santana aan de beurt. Dit is weer een mega pleisterplek voor toeristen waar de bussen speciaal naartoe rijden. Nou ja, we zijn er nu toch...

Ik moest mijn best doen om geen andere mensen op de foto te krijgen en anders.. lang leve AI, die gumt ze er zo vanaf 😄

Internet info: Santana is bekend om zijn traditionele huisjes, genaamd Palheiros. Driehoekige huisjes met daken van stro tot op de grond en sommige zijn nog bewoond. In deze huisjes leefden vroeger voornamelijk boeren, maar ze worden nu vooral gebruikt voor toeristen. Ook zijn ze te herkennen aan hun witte gevels met rode deuren en ramen omzoomd met een blauwe kader.

De lekkere geuren uit de restaurants maken dat we trek krijgen, maar we gaan wel op zoek naar iets authentiekers dan hetgeen we hier vinden. We landen tenslotte bij Cabo Aéreo Café waar we weer een espetada kunnen verorberen. Met de kipversie, salade en knoflookaardappelen als side dishes, wordt het lekker smullen. De grill is gewoon buiten en de rest wordt in een andere keuken bereid. Leuke stek met mooi uitzicht ook nog.

We willen nog wat meer westwaarts maar stuiten bij de eerste oprit voor de doorgaande weg op een afzetting. Er is een autoracerally gaande dus de hele secundaire bergroute is afgesloten voor verkeer. Weer even terug naar ons restaurantje dus en een andere weg naar beneden nemen. Uiteindelijk kunnen we dan alsnog de hoofdweg weer volgen en besluiten Seixal Beach nog even te checken. 

De bewolking hangt laag, dus we missen het zomerse plaatje voor deze plek met zwart strandzand. Wel zien we eromheen mooie stukken waar de golven weer lekker tegenaan beuken. Seixal Beach zelf mis je niks aan, maar de omgeving is verder zeker mooi.

Hoog tijd om de navigatie weer op Ponta do Sol te zetten, de koffers in te pakken en nog een laatste avond te genieten in onze casa. 

Onder: de privéoprit en parkeerplaats van het huis en de laatste avond nog een heerlijk uitzicht vanaf het terras met de wolkenpartijen boven de zee.

Zondag 12-4-2026

Onze laatste rit richting het vliegveld nog even genieten van de uitzichten onderweg. We vliegen pas laat in de middag, maar de Corsa moest voor 12:00u weer retour. Het inleveren verloopt allemaal vlotjes, beter dan het ophalen. Voor de zekerheid zelf nog even de staat van het voertuig op beeld gezet. Ik moet blijkbaar nog een beetje vertrouwen krijgen in dit verhuurproces. Alles wordt verder gelijk gecheckt en afgetekend. De shuttlebus brengt ons weer naar het vliegveld en dan zal het nog even wachten worden voordat we weer de lucht in gaan.

Het was een fijne week ter kennismaking van het eiland Madeira. Er valt hier nog zo veel meer te wandelen en zeker de hikes die niet in de boekjes staan zijn wat ons betreft aanrader. Natuurlijk wil je een PR1 of PR8 niet overslaan als je deze kunt lopen, zeker doen bij een eerste bezoek. We hebben een redelijk algemene indruk kunnen opdoen van de omgeving en de sfeer op het eiland. De maanden januari en november zijn eigenlijk de enige maanden laagseizoen hier. De rest van het jaar is er altijd wel iets te doen op het eiland waardoor het gewoon drukker is horen we van onze chauffeur. Nou,...wie weet komen we in 1 van deze maanden nog eens een bezoekje brengen.

We hebben samen zeker genoten van de ontspanning én de nieuwe ervaring. Toch merken we dat Scandinavië niet zomaar van de eerste plaats verdwijnt. Misschien zit het 'm in de ruimte en de pure natuur die we daar ervaren of we hebben gewoon tunnelvisie voor het noorden ontwikkeld. Laten we dat maar even in het midden houden 😄.

In juni gaan we met de camper en kayaks naar Noorwegen...en dat voelt toch weer als een soort thuiskomen in een land waar we ook geboren hadden kunnen zijn. Tot dusver onze beleving van het eiland Madeira. Bedankt weer iedereen die heeft meegereisd en tot de volgende trip!

Wil je onze Madeirareis nog in vogelvlucht zien? Check dan 👉hier onze video Madeira 2026